Bieg narciarski angażuje ponad 90% mięśni. Górne partie mięśniowe mogą pracować dzięki wykorzystaniu kijów do nart biegowych. Są one równie ważnym elementem wyposażenia narciarza, co narty biegowe, czy buty. Zaawansowani sportowcy, nawet amatorzy, potrafią pokonywać dystanse dziesiątek kilometrów, np. podczas maratonów narciarskich, odpychając się tylko kijami.

Kijki do nart biegowych mogą być zbudowane z różnych materiałów.

1. Kije na narty biegowe aluminiowe. Przy ich budowie wykorzystuje się zazwyczaj aluminium lotnicze, które jest lekkie i wytrzymałe prawie tak samo jak stal. Wadą jest z reguły wyższa waga niż przy innych materiałach, jak też sprężynowanie podczas pracy. Konstruktorom trudno też osiągnąć sztywność zadowalającą bardziej zaawansowanych narciarzy. Zaletą są stosunkowo niskie koszty produkcji, co przekłada się na cenę końcową. Aluminiowe kije do nart biegowych są też najbardziej odporne na uszkodzenia. Trudno je złamać. Bywa, że podczas upadku się wygną, często da się je jeszcze naprostować. Kije do biegówek z aluminium polecane są głównie osobom początkującym, którym przytrafiają się częste wywrotki na nartach biegowych i które nie mają jeszcze wypracowanej siły specjalistycznej górnych partii mięśniowych.
2. Kijki do nart biegowych z włókien szklanych. To ekonomiczna wersja kijów do biegówek. Do wad należy bardzo mała sztywność trzonków. Są tanie w produkcji i w ofercie dla klientów końcowych. Ten budulec jest też lżejszy niż aluminium. Kije do nart biegowych z włókien szklanych polecane są głównie początkującym i osobom o bardzo ograniczonym budżecie.
3. Kije do nart biegowych kompozytowe. Kompozytowe trzonki kijów do biegówek to zazwyczaj mieszanka włókien szklanych i węglowych. Im większa proporcja karbonu, tym są sztywniejsze. Rośnie też ich cena. Zaletą jest wyższa sztywność, niż przy kijach z włókien szklanych i aluminiowych. Zazwyczaj producenci wyposażają je też w lepsze uchwyty, paski, czy talerzyki niż przy kijach budżetowych. Mocniejsze materiały pozwalają budować trzonki o cieńszych ściankach. Przez co są lżejsze niż powyżej opisane wersje.
4. Kije do biegów narciarskich z włókien węglowych. Włókno węglowe jest bardzo sztywne. Dlatego zawodnicy, jak też zaawansowani amatorzy podczas biegu na nartach korzystają z kijów narciarskich, których trzonki to w 100% włókno węglowe. Takie kije do nart biegowych pozwalają przekazać bardzo dużą siłę bez obaw, że zostanie rozproszona przez wygięcie kija. Kije karbonowe są też lekkie i doskonale wyważone. 

Jak dobrać kije do nart biegowych?

Wybierz odpowiednią długość kijków na narty biegowe. Zależy ona od wzrostu użytkownika, techniki biegu (klasycznej lub łyżwowej), a nawet profilu trasy.

Długość kijków na biegówki możesz wybrać na kilka sposobów. Poniżej podane sposoby dotyczą osób dorosłych.

1. Odejmij od wzrostu 30 cm dla techniki klasycznej i 20 cm dla techniki łyżwowej. Przykładowo osoba o wzroście 180 cm będzie potrzebować kijów o długości 160 cm do łyżwy i 150 cm do klasyka.
2. Przemnóż wzrost przez 0,85 dla techniki klasycznej i 0,90 dla techniki łyżwowej. Np. osoba o wzroście 165 cm potrzebuje: 165 x 0,85 = 140 cm do klasyka i 165 x 0,9 = 150 cm do łyżwy.
3. Możesz też zmierzyć swoje wymiary. Do klasyka na zróżnicowane trasy, do biegu krokiem naprzemianstronnym odpowiednie będą kije do nart biegowych, których miejsce wpięcia paska do uchwytu (rękojeści) jest na wysokości pachy użytkownika. Dodaj 3-4 cm i powinna wyjść całkowita długość kijków do biegówek. Producenci prawie zawsze podają całkowitą długość kijów, od grota, po czubek uchwytu. Jeśli biegasz bezkrokiem, możesz używać kijów o 5 cm dłuższych. Do łyżwy osoba początkująca powinna używać kijów do nart biegowych o długości całkowitej sięgającej do brody, zaawansowani użyją kijów sięgających do nosa. Na płaskie trasy mogą być dłuższe, na strome podbiegi, krótsze.

Na co zwrócić uwagę przy wyborze kijów do nart biegowych?

Kijki do nart biegowych różnią się nie tylko budulcem trzonków, sztywnością i wagą. Poszczególne modele kijów na biegówki odróżnia też wyposażenie. Zwróć uwagę na takie elementy kijów:

• uchwyty, zwane też rączkami - ekonomiczne wersje kijów do nart biegowych mają uchwyty z tworzyw sztucznych, te mogą się ślizgać w dłoniach, wersje bardziej zaawansowane są oklejone korkiem syntetycznym - najbardziej trwałe lub korkiem naturalnym - najwygodniejsze i zapewniające największą precyzję;
• paski - mogą to być zwykłe pętle, tak będzie w najtańszych kijach, bardziej zaawansowane wersje kijów na narty biegowe wyposażone są w pasko-rękawiczki, które opinają dłoń, zapewniają komfort, pozwalają przenieść dużą siłę, kijki można też wypuścić w końcowej fazie odbicia, a gdy potrzeba, wrócą same do dłoni;
• rozmiar talerzyków - obszerniejsze talerzyki kijów do biegówek nie zapadają się w grząskim śniegu, są jednak cięższe, łatwiej je też nadepnąć i uszkodzić, mniejsze talerzyki sprawdzają się na dobrze ubitych trasach narciarskich, trudniej je uszkodzić, zapewniają lepsze wyważenie kija i stanowią mniejszy opór dla powietrza;
• groty - ostre zęby talerzyków mogą być zbudowane z różnych stopów metali, najbardziej ekonomiczne wersje kijów do nart biegowych mają groty ze stali. Stal się szybko tępi na lodzie, czy twardym podłożu pod śniegiem (np. na kamieniach). Najbardziej pożądane są groty widiowe lub wolframowe. Te zachowują ostrość na lata.